Σου έχει συμβεί να σου μιλάει κάποιος και ξαφνικά να νιώθεις ότι βρέχει και κρυώνεις?
Μπορεί να μην καταλαβαίνεις τι λέω αλλά θα το καταλάβεις σε λίγο .
Εκεί κοντά στα 40 που δε σε νοιάζει να έχεις δίκιο αλλά να έχεις ηρεμία, που έχεις συνειδητοποιήσει πως το πιο πολύτιμο πράγμα στη ζωή είναι ο χρόνος , εκεί κάπου κάποιος δικός σου άνθρωπος σε πυροβολεί με λόγια που μπορεί και να μην τα εννοεί μπορεί και όχι και εσύ ξαφνικά νιώθεις ένα βουητό στο κεφάλι συνεχόμενο και κάτι σφυριά να σε βαράνε και ξαφνικά βρέχει ! Αλλά βρέχεσαι και παγώνεις και μετά? Μετά μαύρο.
Και σκέψεις. Μήπως και μήπως και μήπως…. Και τι θα κάνω εάν και αφού έκανα τι άλλο θα μπορούσα , και τι ακριβώς είπα και πυροδότησα αυτή τη συμπεριφορά , μήπως τελικά είμαι έτσι κλπ κλπ.
Στα 30 θα κλεινόμουν .Θα νευρίαζα σίγουρα. Θα φώναζα και θα συνέχιζα καβγά.
Στα 40 είναι αλλιώς, δεν φωνάζω, κάπως λίγο φοβάμαι, κρύβομαι μέσα σε μια αόρατη κουβέρτα που συνήθως η κόρη μου την βλέπει ,και σκέφτομαι .
Δε μιλάω. Συγνώμη ζητάω αν πυροδότησα τόσο μένος. Αλλά αυτό ρε παιδί μου που δεν μπορώ να αλλάξω είναι ότι πονάω. Και επειδή έτσι έχω μάθει τους γύρω μου, θα κάνω διάφορα να περάσει ο πόνος. Θα αυτοϊαθώ. Ενώ θέλω αγκαλιά. Όπως η κόρη μου όταν πονάει .
Τρελό ε? Και καμία φορά δε φτάνουν τα χέρια μου να με αγκαλιάσω να μου κάνω την πλατούλα πατ πατ και να πω έλα θα περάσει.
Οπότε εφαρμόζεται η κουβέρτα. Αλλά είναι αόρατη .. Με βλέπουν οι άλλοι .
Δεν θέλω γαμώτο. Θέλω να κρυφτώ για λίγο να σκεφτώ δυο εικόνες που με ηρεμούν και μετά υπόσχομαι θα γίνω πάλι παλιάτσος.
Και θα απαντήσω στις άπειρες καθημερινές ερωτήσεις όλων τριγύρω μου.
Και να βρώ λύσεις .
Αλλά και να ξεχάσω… ή να προσπεράσω? Μάλλον το δεύτερο .Και ναι δεν το εννοεί κάποιος που σε πυροβολεί και μετανιώνει αλλά καμιά φορά κ εγώ ξεχνάω το αλεξίσφαιρο μου γιατί κουράζομαι να είμαι συνεχώς με άμυνες. Λάθος μου βέβαια….
Πάω να ξεσκονίσω το δόρυ μου καλού κακού. Και την ασπίδα… και με κουράζει τόσο αυτή η στολή. Δεν μου κάνει και δεν την πάω. Φαναράκι μου αρέσει να κρατάω.
Στη φουρτούνα του άλλου να του δείχνω την ακτή αλλά να μην μπαίνω στην τρικυμία. Έχει πολύ σαματά εκεί και σκοτάδια.
Και γέρασα για να γίνω ο ναυαγοσώστης. Όμως ποτέ δεν αφήνω τον άλλον να πνιγεί . Είναι θέμα αξιών . Και τώρα που την έβαλα αυτή τι κουβέρτα που τόσο την χρειάζομαι?
