Η ερώτηση του ενός εκατομμυρίου.
Και η mama Νίκη ξαναχτυπά. Αλλά με λόγο.
Είμαι στο φαρμακείο. Προσπαθώ να βάλω σε τάξη την κόρη μου ,δεν τη χωράει ο τόπος τόσες ώρες εδώ , και πάω να εξυπηρετήσω μια κυρία για να μη περιμένει.
Πλησιάζω και την ακούω να λέει σε άλλη πελάτισσα πως έκανε παιδί μεγάλη και τώρα δυσκολεύεται που κρατά το εγγόνι της.
Να σημειώσω: καλοβαλμένη, περιποιημένη, τακούνι, φροντισμένη. Καμία «ταλαιπωρημένη» εικόνα. Ίσα ίσα.
Πλησιάζω με χαμόγελο.
Και μου λέει:
«Αχ, κι εσύ μεγάλη έκανες παιδί, ε;»
Προσπερνώ. (Μην πάει και η ψυχοθεραπεία τσάμπα.)
Εξυπηρετώ. Φεύγει.
Το βράδυ, το σκέφτομαι.
«Νίκη, ό,τι σκέφτεσαι σε θρέφει. Να σκέφτεσαι όμορφα πράγματα.»
Κι όμως.
Κυρία μου, ποιος σου έδωσε το δικαίωμα;
Πραγματικά ζητώ συγγνώμη που ήθελα να σπουδάσω.
Να δουλέψω.
Να κάνω καριέρα.
Να βρω κατάλληλο σύντροφο.
Και μετά να καταφέρω να κάνω ένα παιδί.
Γιατί το επιτρέπουμε;
Ποιος το επιτρέπει;
Πώς γίνεται το θράσος να βαφτίζεται «ενδιαφέρον»;
Όχι. Δεν θα εξηγώ.
Η απάντηση από εδώ και πέρα θα είναι μία:
«Ελπίζω η ερώτηση να είναι ρητορική, γιατί δεν μπορώ να φανταστώ μια τόσο ευγενική κυρία να ρωτά κάτι τόσο προσωπικό.»
Γιατί αυτό είναι.
Προσωπικό.
Ξέρεις τι έχει περάσει ο άλλος για να γίνει γονιός;
Ξέρεις τι ιατρικές διαδρομές, τι απώλειες, τι σιωπές;
Δεν μιλάω για μένα.
Μιλάω για το παιδί που ακούει.
Που καταγράφει.
Που μαθαίνει πώς επιτρέπουμε στους άλλους να μας μιλούν.
Κι εγώ;
Της έδειξα να σωπαίνει.
Λάθος.
Γι’ αυτό θα πω:
Μίλα.
Ακόμη κι αν δεν είναι «ευγενικό».
Ακόμη κι αν δεν είναι «βολικό».
Ο σεβασμός δεν έχει ηλικία.
Και τα άσπρα μαλλιά δεν είναι ασπίδα για προσωπικές ερωτήσεις.
Σεβασμός στην τρίτη ηλικία ,ναι.
Αλλά και η τρίτη ηλικία να σέβεται τα όρια.
Λίγο φρένο.
Λίγος σεβασμός.
Λίγη επίγνωση ότι το αναπαραγωγικό σύστημα κανενός δεν είναι δημόσιο θέμα συζήτησης.
Γιατί τα παιδιά μας ακούν.
Και μαθαίνουν.
